Delapidacja w Rumunii

Zgodnie z przepisami art. 295 Kodeksu karnego, sprzeniewierzenie stanowi przywłaszczenie, użycie lub obrót przez funkcjonariusza publicznego, we własnym interesie lub na rzecz innej osoby, pieniędzmi, wartościami lub innymi rzeczami, którymi zarządza lub administruje. Kara za omawiane przestępstwo to pozbawienie wolności od 2 do 7 lat oraz zakaz pełnienia funkcji publicznych.

Ponadto przepisy szczególne przewidują, że usiłowanie przestępstwa sprzeniewierzenia również podlega karze.

Sprzeniewierzenie zostało umieszczone w Kodeksie karnym w kategorii przestępstw przeciwko obowiązkom służbowym i należy zaznaczyć, że do zaistnienia tego przestępstwa konieczne jest, aby sprawca posiadał obowiązek zarządzania lub administrowania pewnymi dobrami lub wartościami, które następnie przywłaszcza, wykorzystuje lub obraca nimi na swoją korzyść lub na rzecz innej osoby.

Obowiązujące przepisy przewidują różne normatywne sposoby popełnienia przestępstwa sprzeniewierzenia. Jak wynika z treści art. 295 aktualnego Kodeksu karnego, sposoby popełnienia czynu opisane w przepisie to: „przywłaszczenie”, „użycie” oraz „obrót”.

Element materialny przestępstwa może być zrealizowany poprzez przywłaszczenie dóbr znajdujących się w gestii na podstawie obowiązków służbowych.

Czyn może być również popełniony poprzez użycie pieniędzy, wartości lub innych dóbr. Ta wersja zakłada tymczasowe wykorzystanie dobra, które następnie zostaje zwrócone do majątku jednostki, w której dokonywano czynności zarządczych.

Wreszcie, czyn może zostać popełniony poprzez obrót dobrami, co oznacza ich tymczasowe poddanie operacjom, z których sprawca czerpie zysk.

Ważne jest podkreślenie, że jeżeli zostaną popełnione wszystkie trzy czynności: przywłaszczenie, użycie i obrót, nie stanowi to zbiegu przestępstw, lecz jedno przestępstwo, ponieważ czyn ma charakter alternatywny.

Jak zauważają niektórzy autorzy: „Uważa się, że aby stwierdzić, iż niedobór w gestii wynika z popełnienia sprzeniewierzenia, okoliczność ta musi być powiązana z innymi dowodami, z których jednoznacznie wynika, że zarządca popełnił czyn zabroniony z art. 295 Kodeksu karnego. Jeśli nie istnieje żaden przekonujący dowód potwierdzający winę sprawcy w zakresie jednej z czynności opisanych w verbum regens, nie można mu przypisać tego przestępstwa. Wiadomo, że niedobory w gestii mogą mieć różne przyczyny, a jeśli organy ścigania nie ustaliły, w której z trzech alternatywnych form wskazanych przez ustawodawcę (przywłaszczenie, użycie lub obrót) ani na jaki przedmiot materialny (pieniądze, wartości lub inne dobra) działał oskarżony, nie można mu przypisać sprzeniewierzenia. W sytuacji, gdy wykazano, że znaczna część niedoboru wynika ze sprzeniewierzenia, część, której nie da się udowodnić jako przywłaszczenie, użycie lub obrót, nie może być uznana za sprzeniewierzoną tylko dlatego, że udowodniono przywłaszczenie części dóbr będących w gestii, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą, że wina karna nie jest domniemana, lecz musi być udowodniona.”

Należy również wspomnieć, że przestępstwo to ma postać kwalifikowaną, mianowicie sytuację, w której czyn powoduje szczególnie poważne konsekwencje, tj. szkodę przekraczającą 2.000.000 RON, jak przewiduje art. 309 Kodeksu karnego. Jeśli zostanie stwierdzone popełnienie czynu w takich okolicznościach, granice ustawowe kary zostaną zwiększone o połowę.

Prawnicy z zespołu Blaj Law z Rumunii oferują doradztwo i reprezentację prawną w tego typu sprawach. Skontaktuj się z nami już teraz!