Przestępstwa przeciwko mieniu w Rumunii

Dlaczego powinieneś skorzystać z pomocy adwokata specjalizującego się w prawie karnym z Rumunii przed organami ścigania lub przed sądem?

Konsultacja z adwokatem specjalizującym się w prawie karnym jest niezbędna przez cały czas trwania postępowania karnego, zwłaszcza w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, biorąc pod uwagę surowe kary za tego rodzaju czyny, które mogą sięgać nawet 10 lat pozbawienia wolności, jak ma to miejsce w przypadku kradzieży kwalifikowanej.

Nasi adwokaci z wieloletnim doświadczeniem w dziedzinie prawa karnego mają szeroką praktykę w prowadzeniu spraw dotyczących przestępstw przeciwko mieniu i mogą zapewnić niezbędną, wyspecjalizowaną pomoc w celu sformułowania najskuteczniejszej obrony przed sądem, tym samym chroniąc Twoje interesy w ramach złożonego procesu karnego.

Czym są przestępstwa przeciwko mieniu i jakie one są w Rumunii?

Przestępstwa przeciwko mieniu to czyny karalne, których celem jest ochrona majątku — obejmują one zarówno prawo własności, jak i posiadanie lub dzierżenie rzeczy (nawet posiadanie tymczasowe). Na przykład w przypadku kradzieży chronione jest nawet posiadanie w dobrej wierze, także przeciwko właścicielowi rzeczy.

Zostały one uregulowane w Tytule II Części Specjalnej Kodeksu karnego (artykuły 228–2561), a wśród nich znajdują się kradzież, rozbój, oszustwo, nadużycie zaufania, oszukańcze zarządzanie i inne.

Kradzież

Przestępstwo kradzieży zostało uregulowane w art. 228 Kodeksu karnego, zgodnie z którym karalne jest „zabranie rzeczy ruchomej z posiadania lub dzierżenia innej osoby, bez jej zgody, w celu bezprawnego jej przywłaszczenia”. Czyn ten może zostać popełniony przez każdą osobę fizyczną lub prawną, w tym właściciela rzeczy. Osobą pokrzywdzoną może być każda osoba (fizyczna lub prawna), z której własności/posiadania/dzierżenia rzecz została zabrana.

Przedmiotem kradzieży może być każda rzecz ruchoma materialna, w tym dokumenty, lub każda energia o wartości ekonomicznej (do tej kategorii nie zaliczają się odnawialne źródła energii, które nie ulegają zużyciu w wyniku przywłaszczenia, jak energia słoneczna lub wiatrowa). Co więcej, przedmiotem tego przestępstwa mogą być również przedmioty nielegalne, takie jak broń czy narkotyki. Dokumenty również mogą stanowić przedmiot materialny kradzieży, nie ze względu na ich wartość majątkową (np. wartość nośnika), lecz ze względu na wartość dowodową lub istotność zapisanej treści.

Ponadto szkoda nie musi mieć charakteru majątkowego (może zostać skradziony dokument o wartości sentymentalnej), jednak co do zasady rzecz powinna mieć minimalną wartość ekonomiczną — odnoszącą się do dobra, które sprawca zamierzał przywłaszczyć.

To przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 3 lat albo grzywną i podlega penalizacji także w fazie usiłowania. Formy kwalifikowane kradzieży są ujęte w ramach przestępstwa kradzieży kwalifikowanej (artykuł 229 Kodeksu karnego), która zagrożona jest karą pozbawienia wolności do 10 lat. Do form popełnienia kradzieży kwalifikowanej należą m.in. kradzież dokonana nocą, z włamaniem do mieszkania lub przez osobę uzbrojoną.

Rozbój

Przestępstwo rozboju zostało uregulowane w art. 233 Kodeksu karnego, zgodnie z którym karalne jest „dokonanie kradzieży przy użyciu przemocy lub groźby, albo poprzez doprowadzenie ofiary do stanu nieprzytomności lub bezbronności, jak również kradzież połączona z zastosowaniem takich środków w celu zachowania rzeczy skradzionej, zatarcia śladów przestępstwa lub zapewnienia sprawcy ucieczki”.

Czyn może zostać popełniony przez każdą osobę fizyczną lub prawną (w tym właściciela rzeczy), a osobą pokrzywdzoną może być każda osoba (fizyczna lub prawna), z której własności/posiadania/dzierżenia rzecz została zabrana.

Czynność wykonawcza ma charakter złożony, składając się z kradzieży (jako głównego działania) oraz działania przymusu poprzez przemoc/groźbę (jako elementu pomocniczego). Oba składniki muszą wystąpić w tym samym kontekście, a drugi musi być użyty w celu dokonania przywłaszczenia lub zapewnienia ucieczki.

To przestępstwo absorbuje przestępstwa pobicia lub innych aktów przemocy, groźby i bezprawnego pozbawienia wolności (w przypadku doprowadzenia ofiary do stanu nieprzytomności). Jednocześnie stan nieprzytomności musi być wywołany przez sprawcę, a nie istnieć wcześniej.

Rozbój jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 2 do 7 lat oraz zakazem wykonywania niektórych praw i dopuszcza formę usiłowania. Formy kwalifikowane rozboju zostały ujęte w art. 234 Kodeksu karnego i zagrożone są karą pozbawienia wolności do 12 lat oraz zakazem wykonywania niektórych praw. Do form popełnienia rozboju kwalifikowanego należą m.in. rozbój dokonany nocą, z włamaniem do mieszkania lub popełniony z wykorzystaniem wyraźnej podatności ofiary.

Oszustwo

Przestępstwo oszustwa zostało uregulowane w art. 244 Kodeksu karnego, zgodnie z którym karalne jest „wprowadzenie w błąd osoby poprzez przedstawienie fałszywego faktu jako prawdziwego lub prawdziwego faktu jako fałszywego, w celu uzyskania dla siebie lub innej osoby nienależnej korzyści majątkowej, i jeśli została wyrządzona szkoda”.

Czyn może być popełniony przez każdą osobę fizyczną lub prawną. Przedmiotem materialnym może być zarówno rzecz ruchoma, jak i nieruchomość. Oszustwo w formie dokonanej składa się z 3 etapów:

1. 1. Wprowadzenie osoby w błąd – polega na zachowaniu sprawcy, który wywołuje u pokrzywdzonego zniekształcony obraz rzeczywistości, niezależnie od użytego środka (ustnie, pisemnie itp.). Czyn nie może zostać popełniony przez zaniechanie, dlatego sprawca musi działać aktywnie (z wyjątkiem relacji między profesjonalistami a konsumentami – w kontekście ustawowych obowiązków informacyjnych). Wprowadzenie w błąd musi odnosić się do faktów z przeszłości lub teraźniejszości, które można obiektywnie zweryfikować.

1. Wprowadzenie w błąd musi prowadzić do działania na szkodę przez osobę pokrzywdzoną (powodować szkodę) – poprzez przekazanie rzeczy, zrzeczenie się prawa, nieuzasadnioną płatność. Takie działanie musi bezpośrednio spowodować szkodę i może zostać dokonane nie tylko przez osobę pokrzywdzoną, ale również przez jej przedstawiciela.
2. Etap fakultatywny – wzbogacenie sprawcy. Wystarczy, że w wyniku działania wprowadzającego w błąd osoba pokrzywdzona ponosi szkodę, a sprawca działa w celu uzyskania nienależnej korzyści majątkowej.

To przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 3 lat i podlega penalizacji również w fazie usiłowania (jeśli istnieje działanie wprowadzające w błąd, ale nie doszło do szkody). Treść przestępstwa zawiera w ust. (2) okoliczność obciążającą: „Oszustwo popełnione przy użyciu fałszywego nazwiska, funkcji lub innych podstępnych środków”, które zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 1 do 5 lat. Pojednanie stron wyłącza odpowiedzialność karną.

Nieuczciwe zarządzanie

Przestępstwo nieuczciwego zarządzania zostało uregulowane w art. 242 Kodeksu karnego, zgodnie z którym karalne jest „wyrządzenie szkody osobie podczas zarządzania lub przechowywania jej mienia przez osobę, która ma lub powinna mieć obowiązek dbania o zarządzanie lub przechowywanie tego mienia”. 

Czynu może dopuścić się osoba (fizyczna lub prawna) posiadająca status zarządcy, magazyniera lub opiekuna cudzego mienia. 

Przedmiotem materialnym może być każdy majątek ruchomy lub nieruchomy, materialny lub niematerialny, który wchodzi w skład majątku osoby.

Czynność wykonawcza przestępstwa nieuczciwego zarządzania polega na wyrządzeniu szkody (poprzez działanie lub zaniechanie), powstałej w trakcie zarządzania lub przechowywania mienia należącego do osoby pokrzywdzonej.

1. Zarządzanie mieniem – obejmuje działania związane z charakterem danego mienia (może obejmować także możliwość dokonywania czynności rozporządzających tym mieniem)
2. Przechowywanie mienia – polega na podejmowaniu środków mających na celu zachowanie wartości mienia (zapobieganie jego uszkodzeniu)

Aby czyn był typowy, konieczne jest posiadanie statusu przedstawiciela/zarządcy oraz wyrządzenie szkody.To przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 3 lat lub grzywną, a usiłowanie nie jest karalne.

Treść tego przestępstwa zawiera w ust. (2) okoliczność obciążającą: „Jeśli czyn […] został popełniony przez syndyka masy upadłości, likwidatora majątku dłużnika lub przedstawiciela bądź pełnomocnika tych osób”, kara wynosi od 1 do 5 lat pozbawienia wolności. Postępowanie karne wszczynane jest na wniosek osoby pokrzywdzonej, a pojednanie stron wyłącza odpowiedzialność karną. Co więcej, jeśli czyny opisane w ust. (1) i (2) popełnione zostały w celu uzyskania korzyści majątkowej, kara wynosi od 2 do 7 lat pozbawienia wolności.